شهرو بپّاین تا بیام.

آسمان بادمجانی بود و اتوبوس شمیران خنک.
خش خش کاغذ پفک بانوی میانسال بغلی یا دونات تعارف کردن پیرزن روبرو، هر چه که هست روح افزاست.

جالبه. همه هم باید اظهار کنن که میدونن.مثکه بقیه منو رو تر از خودم بازی میکنن.ملت هم پشت و روم این مثله رو اعلام میکنن:
خلاصه که اساتید در جریان باشین: من بی احساسم!
پی. اس:آخ آخ گویا مساله رو اشتبا نوشتم.

به نظرم دیگه باید پرده رو انداخت و واسه عروسک گردون کف مرتب زد. همه آدمای خوب اومدن و تموم شدن.همه حرفای خوب رو گفتند.
آخ آخ این عروسکه کدومه که یواشی گوشه پرده رو زده کنار داره قایمی دس تکون میده؟

همین الان یه چیز مسخره فهمیدم. که من بلد نیستم اسمایلیِ لاو تایپ کنم. گفتم سوال کنم ببینم بیماری رایجیه؟

پ.س. این آهنگ Boys مال Sabrinaهمه رو میبره زمانی که تو شیکم مامانشون بودن یا نه؟

به سوسک میگه موش، پس موشارو میکشه.خودش تا حالا ده تااا موش دیده!
حرف میزنه و رکاب میزنه. به اون چه که من دوچرخه ندارم که حرفاشو بشنوم.
هرچقدر عضلات دهنش با سین و شین ناآشنا، دسته ی سمعکش حتی اگر آویزون تر از گوشش، دندوناش حتی اگه کمتر از این که هست،
اما بازم شیرینه این کودک همسایه.

همچی حنجره خیلی خیلی طلایی نداره( البته اگه طلایی بودنش رو مرغوب بودنش اثر داشته باشه). غم خیلی خیلی خاصیم نداره که بندازه تو گلوشو باهاش دل ملتو چنگ بزنه.
اما خب چیکار کنه… تخصیر خودش نیست. یه دل داره که واسه خوندن مییییره و دیگه بر نمیگرده.

دیوار بلند خاطره ها صااااف صاف.
هرچقدر چنگ میزنم، ناخنام به هیچ جاش گیر نمیکنه.
نمیفهمم، کجان اون لحظه های درشتی که قسم میخوردم یکنواخت نشدنین؟

فکرشو بکن…اگه پرنس چارمینگ مراسم همسر یابیشو 30 شهریور برگزار کرده بود،سیندرلا یه ساعت اضافه تر پیشش مونده بود.

ببین خاهرم! تابستون ینی که آخ جون درس تموم شد بریم سفر و شادی و تفریح.
ینی این نیس که آخ جون درس تموم شد پس بریم خودکشی با کار و فعالیت و قطع اعضا بدن به دلیل خشونت حرفه و مردن از فرط کوفتگی آخر تابستون.
عزیزم این دو تا واسه تعامل، تعادل میخان.
میخام بگم از خودمم گوش شنوا ندارم.