::StoneTheGreat!::

جالبه. همه هم باید اظهار کنن که میدونن.مثکه بقیه منو رو تر از خودم بازی میکنن.ملت هم پشت و روم این مثله رو اعلام میکنن:
خلاصه که اساتید در جریان باشین: من بی احساسم!
پی. اس:آخ آخ گویا مساله رو اشتبا نوشتم.

::عروسک ها با چشم های شیشه ای نمیبینند::

به نظرم دیگه باید پرده رو انداخت و واسه عروسک گردون کف مرتب زد. همه آدمای خوب اومدن و تموم شدن.همه حرفای خوب رو گفتند.
آخ آخ این عروسکه کدومه که یواشی گوشه پرده رو زده کنار داره قایمی دس تکون میده؟

::پُستی رایج تر از دستمال کاغذی::

همین الان یه چیز مسخره فهمیدم. که من بلد نیستم اسمایلیِ لاو تایپ کنم. گفتم سوال کنم ببینم بیماری رایجیه؟

پ.س. این آهنگ Boys مال Sabrinaهمه رو میبره زمانی که تو شیکم مامانشون بودن یا نه؟

::KidnapperG!::

به سوسک میگه موش، پس موشارو میکشه.خودش تا حالا ده تااا موش دیده!
حرف میزنه و رکاب میزنه. به اون چه که من دوچرخه ندارم که حرفاشو بشنوم.
هرچقدر عضلات دهنش با سین و شین ناآشنا، دسته ی سمعکش حتی اگر آویزون تر از گوشش، دندوناش حتی اگه کمتر از این که هست،
اما بازم شیرینه این کودک همسایه.

::V O G::

همچی حنجره خیلی خیلی طلایی نداره( البته اگه طلایی بودنش رو مرغوب بودنش اثر داشته باشه). غم خیلی خیلی خاصیم نداره که بندازه تو گلوشو باهاش دل ملتو چنگ بزنه.
اما خب چیکار کنه… تخصیر خودش نیست. یه دل داره که واسه خوندن مییییره و دیگه بر نمیگرده.

::RemnentsOfSilentLaughterz::

دیوار بلند خاطره ها صااااف صاف.
هرچقدر چنگ میزنم، ناخنام به هیچ جاش گیر نمیکنه.
نمیفهمم، کجان اون لحظه های درشتی که قسم میخوردم یکنواخت نشدنین؟

::οι ειδικές βραδιές::

فکرشو بکن…اگه پرنس چارمینگ مراسم همسر یابیشو 30 شهریور برگزار کرده بود،سیندرلا یه ساعت اضافه تر پیشش مونده بود.

::.-.::

::.-.::

ببین خاهرم! تابستون ینی که آخ جون درس تموم شد بریم سفر و شادی و تفریح.
ینی این نیس که آخ جون درس تموم شد پس بریم خودکشی با کار و فعالیت و قطع اعضا بدن به دلیل خشونت حرفه و مردن از فرط کوفتگی آخر تابستون.
عزیزم این دو تا واسه تعامل، تعادل میخان.
میخام بگم از خودمم گوش شنوا ندارم.

::IHateMakingUpTitles!::

نیگا شاید تو بگی میتونی نسبت به توجه من بی تفاوت باشی،اما من اصلن نمیتونم نسبت به بی توجهیت، بی توجه باشم. فقط من زیر پوستی توجه میکنم!

::3 0 1::

روز ها بلند بلند قدم میزنند، شب ها با نوک پنجه ازپشت روز رد میشوند.
بچه ها کم کم خسته میشوند، و من آرام آرام پیر.
این روزهای شهریور.

::Basicly102::

به شدت عاشق میشم و به سرعت فارغ.
همین الان راز تکراری نبودن روزامو باهاتون در میون گذاشتم.

::CiVediamoPresto….Forse::

فرودگاه و یه عالم دانشجو بعدازاین!قیافه های آشنا که 6 7 ماه همه رو هفته ای سه بار زیارت میکردی.
اعزامی های امسال رفتن و دارن میرن. اونایی که امتحان قبول نشدن خیلی دمغن. بغض و گریه و اینا. یه سال دیگه باید صبر کنن.

اونایی که قبول شدن اما نتوونستن برن…. اونان که تا کجاهاشون میسوزه. که راه واسشون واز بود جاده ش دراز بود… اما یه چیزی یه جای برنامه شون باد داده بود.
بغض و گریه و اینا.
یه سال دیگه باید صب کنم.

::!InTheForest::

رطوبت روی پوست که مثل قند چسبناک، یا تاریکی توی تونل که مثل جیغ های اطراف آشنا، درست خاطرم نیست، اما یکی از همین چیزها بود که بیدارم کرد.
بوی آشنای آب رودخونه بود یا خزه های پیر روی سنگ ها، شاید دود ماشین های خیلی بزرگ آدم بر و بار بر، نمیدونم. هر چی که بود بعد وقت ها حالیم کرد که هنوز هیچ جای دنیا عیب نکرده.
رفاقت بین آدم هایی که برام ناآشنا بودن، یا خنده های پررنگشون بود.عشق های ساختگی و طبیعیشون شایدم گم شدن چشمهاشون تو دود سیگار، یادم نیس کدوم ، اما زندم کرد.

بالاتر،خاکستری آسمون با سیاهی برگا قاطی شده بود و چشمام حیرون ویرون نگاهشون میکرد.
دراز روی زمین.
بوی دود چوبا میومد که ینی وخت خاموش شدنه. یه صدایی وسط درختا که انگار دارن برا چوب سوخته ها گریه میکنن. یکی چند متر دورتر بی توجه به جمعیت خاب بلند بلند میخندید و از تو چادرا صدای خش خش میومد. بعد یه هیکل سیاه اون پشت دنبال گربه سفیده دور میزد و غذا بهش نشون میداد.
پارادوکس پولیور سفید من و زیر پیرنی سفید بغلی برام جذاب بود و به همین چیزا داشتم فک میکردم که یه چیز سیاه از آسمون از بالای بالای چشمم تا پایینش اومد و تا بیام بفهمم چی بود ،خاب بردتم.
خوش گذشت.

::ToVerySpecialFriends::

احتمالا اگرم مردیم تو راه یا خرسی چیزی خوردتمون، خوبیش اینه با همیم یه جا میمیریم به بقیه آرزوهامون در دنیای غریب با هم میرسیم. خلاصه راتون اگه خورد به اون دنیا حتما به کافه مام یه سر بزنین. تو پاریس ِاون دنیاس.
اسمش قاشق ه.(به زبون خارجی البته، که من بلد نیستم)
از رو پیش بند قرمزی هامون میتونین تشخیص بدین. یا اگرم از خدایی کسی بپرسین میده آدرسشو بهتون.

::PineTEight::

دوس دارم لبخند بزنم وقتی با تمام وجودم دارم میگم نوش جان .
به کسی که داره پای رو میخوره.
دوس دارم لبخند بزنم.
وقتی پای رو من ساخته باشم.

پی اس: این ازون ته های آرزومه.

::توله سگهای دلبندتان را::

ایشالا همتون بزرگ شدین بچه دار شدین اگر، هایپر ازآب دراومد اگر،قرص بهش میخوروندین تا تو مدرسه آروم بمونه اگر، عاجزانه و دلسوخته میگم، تو تابستون قرصاشو قطع نکنیین بفرستینش کلاس تابستونی. تیچر تابستونی مادر مردشونم آدمه به علی.

::IncrediblyUnable::

دقیقا از روزی که فکر کرد همه چیز همین طور الکی نیست و هر کاری آدم خودشو میخاد، “همه چیز” و “هر کاری” بی جنبه شدند و شروع کردند به رشد کردن و بزرگ شدن ؛و خودش روز به روز کوچکتر شد. اما خب بقیه فک میکنند که “همه چیز” و “هر کاری” ِ به این بزرگی حتما فرزندان خلفیند براش.

::ad::

خاستم بگم صفحه “همین” هم گاهی آپدیت میشه.

::FrEndZ::

دیشب به من خوش گذشت.
خوشِ بزرگی هم گذشت.
ماه ها میگذشت از آخرین باری که “خوش” گذشت.از اون خوش های شخصی در جمع. ازاونایی که همه هستن،اما بات کاری ندارن.و من آخر شب به همه گفتم که میخوامشون. چون به من “خوش” گذروندن.

::?::

::?::

داشتم فک میکردم اگه منم گوینده اخبار بودم، تو این اوضا بازم با همین صدای محکم و مطمئن، دروغارو از رو میخوندم؟
بازم موقع صلوات فرستادن یه محمد و آل محمد موقع ح محمد حلق خودمو جر میدادم؟
بازم وقتی که خیابونا پر از آدمای واقعی که حرف دارن برا زدن، پنجاه بار خبر آزادی دیپلماتای ایرانی از چنگ نظامیان آمریکایی رو میگفتم؟
بازم انقد با تحکم ازعوامل خارجی شورش های اخیر در تهران حرف میزدم؟
اگه من بودم همه این کارا رو میکردم؟