::Sad But True!::

آه. خیلی سخت بود که بلاخره قبول کنم. هر کسی خب برای خودش ارزش قائله. برا تفکرش برا رفتاراش. اما من شجاعانه پذیرفتم که احمقم. بدون درد و خونریزی هم پذیرفتم. بلاخره که چی؟ تا کی میخاستم چیزایی رو نشون بدم که وجود ندارن. تا کی باید ادا در می آوردم. این طوری خودمم تکلیفم مشخص تره. حساب الکی وا نمیکنم رو خودم که فدا پس فرداش توش بمونم.
گرچه با این حساب سرانگششتی هم که کردم دیدم نات انلی من ،بلکه خیلیای دیگه هم احمقن. فقط قبول ندارن. فقط میترسن باور کنن.
شکت نیست باورکنین. آرامش پس از طوفانه بیشتر!کمِ کم دردش ازین کمتره که به توقعاتت نرسی. اگه همه احمقا قبول کنن که احمقن، به نظرم واسه حساب کردن اونا که احمق نیستن ماشین حساب اینا که هیچی، یه چرتکه با سه تا میله کفایت کنه.

پی. اس: هیچ کار نمیتونم کنم برا اینا که میرن و بر نمیگردن. بدرد چی میخورم من کلا؟